Heb vertrouwen en moed in het leven, de tijd wist veel dingen uit.
In het voorjaar van 1944 las Rachel Livchitz-Mitchnik twee hartverscheurende afscheidsbrieven van haar zonen Alexandre (Choura) en Youra Livchitz. Alexandre en Youra schreven de brieven luttele momenten voor de nazistische bezetter hen in Schaarbeek en Breendonk executeerde. We kunnen alleen maar gissen wat er in haar hoofd omging bij het lezen van de laatste woorden van Alexandre die ‘met opgegeven hoofd en een schoon geweten’ zijn onvermijdelijke dood tegemoet ging. Amper een week later schreef haar jongste zoon Youra dat hij er graag geweest was om samen met haar te ‘werken in de nieuwe realiteit’. Het zal haar getroost hebben dat hun strijdmakkers die het wel overleefden, haar bleven opzoeken tot ze op 93-jarige leeftijd zelf overleed.
Rachel Livchitz groeide op in een welgesteld Joods gezin in het toenmalige Bessarabië (Moldavië). Haar ongelukkige huwelijk met Schlema Livchitz, een arts in het Russische leger, was een kort leven beschoren. Ze arriveerde in 1927 met haar twee zonen in Brussel. Youra liep school in het atheneum van Ukkel, waar hij bevriend raakte met Robert Maistriau en Jean
Franklemon. De leerlingen van het Ukkelse atheneum kregen het vrijzinnig en antifascistisch engagement met de paplepel ingegoten. Niet minder dan zeventien leerlingen en leerkrachten zouden tijdens WOII als verzetshelden het leven laten, waarvan acht door de bezetter geëxecuteerd werden.
Franklemon. De leerlingen van het Ukkelse atheneum kregen het vrijzinnig en antifascistisch engagement met de paplepel ingegoten. Niet minder dan zeventien leerlingen en leerkrachten zouden tijdens WOII als verzetshelden het leven laten, waarvan acht door de bezetter geëxecuteerd werden.